آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
مقالات در حال انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (7 مشاهده)
هدف: فرایند گذار حملنقل شهری به سمت تحرک پایدار با تشویق رویکردهای تحرک نرم، افزایش تعداد دو گروه کاربران آسیبپذیر عابران پیاده و دوچرخهسواران در مناطق شهری را تشویق میکند؛ مستلزم استراتژیهای کاهش ریسک ایمنی سفر است. پژوهش حاضر با هدف مداخله سیستمی در فرایند شناسایی و ارزیابی ریسک ایمنی مسیرهای پیادهروی و دوچرخهسواری، چارچوبی مبتنی بر «یادگیری در عمل» ارائه میدهد. این مطالعه میکوشد با شناسایی ریسکهای بحرانی، راهکارهایی مورد توافق برای کاهش حوادث عابران پیاده و دوچرخهسواران پیشنهاد دهد.
روششناسی:رویکردی ترکیبی و خلاقانه از ادغام ارزیابی ریسک ایمنی مبتنی بر آنالیز حالات و اثرات شکست(FMEA) در چارچوب روششناسی سیستمهای نرم (SSM) است. این تلفیق، بستری اقدامپژوهانه برای یادگیری جمعی برنامهریزان درگیر با مسئله فراهم آورده و راهکارهای مورد توافق نسبی بهبود سیستم ایمنی مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری را پیشنهاد داده است. مداخله سیستمی در فرایند طرحریزی ایمنی مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری «سرزندگی» در شهرداری منطقه دو تهران به انجام رسیده است.
یافتهها: با مشارکت برنامهریزان ایمنی مسیر پس از دو مرحله پایش 67 ریسک ایمنی در 15 زمینه موضوعی شامل: ایمنی معابر، ایمنی سازهای، ایمنی ترافیکی، ایمنی تجهیزاتی، ایمنی حریق، ایمنی الکتریکی، ایمنی رفتاری، ایمنی و امنیت محیطی، ایمنی فراگیر، خدمات فوریتهای پزشکی، مدیریت شرایط اضطراری، نگهداشت ایمنی، پایش هوشمند دادهمحور، شفافیت و پاسخگویی و یادگیری و بهبود مستمر شناسایی و تجزیه و تحلیل گردید. با توجه به نتایج، 41 ریسک در سطح بحرانی و نیازمند اقدام پیشگیرانه فوری شناسایی و با مشارکت برنامهریزان 62 اقدام هدفمند کاهش ریسک ایمنی مسیر مورد توافق نسبی قرار گرفت.
نتیجهگیری: مطالعه حاضر تلاشی برای چارچوببندی فرایند مدیریت ریسک ایمنی مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری است و نشان میدهد که چگونه رویکرد یادگیری سیستمی در مدیریت ریسکهای ایمنی در فرایند عمل و در طول زمان را فراهم میکند
روششناسی:رویکردی ترکیبی و خلاقانه از ادغام ارزیابی ریسک ایمنی مبتنی بر آنالیز حالات و اثرات شکست(FMEA) در چارچوب روششناسی سیستمهای نرم (SSM) است. این تلفیق، بستری اقدامپژوهانه برای یادگیری جمعی برنامهریزان درگیر با مسئله فراهم آورده و راهکارهای مورد توافق نسبی بهبود سیستم ایمنی مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری را پیشنهاد داده است. مداخله سیستمی در فرایند طرحریزی ایمنی مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری «سرزندگی» در شهرداری منطقه دو تهران به انجام رسیده است.
یافتهها: با مشارکت برنامهریزان ایمنی مسیر پس از دو مرحله پایش 67 ریسک ایمنی در 15 زمینه موضوعی شامل: ایمنی معابر، ایمنی سازهای، ایمنی ترافیکی، ایمنی تجهیزاتی، ایمنی حریق، ایمنی الکتریکی، ایمنی رفتاری، ایمنی و امنیت محیطی، ایمنی فراگیر، خدمات فوریتهای پزشکی، مدیریت شرایط اضطراری، نگهداشت ایمنی، پایش هوشمند دادهمحور، شفافیت و پاسخگویی و یادگیری و بهبود مستمر شناسایی و تجزیه و تحلیل گردید. با توجه به نتایج، 41 ریسک در سطح بحرانی و نیازمند اقدام پیشگیرانه فوری شناسایی و با مشارکت برنامهریزان 62 اقدام هدفمند کاهش ریسک ایمنی مسیر مورد توافق نسبی قرار گرفت.
نتیجهگیری: مطالعه حاضر تلاشی برای چارچوببندی فرایند مدیریت ریسک ایمنی مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری است و نشان میدهد که چگونه رویکرد یادگیری سیستمی در مدیریت ریسکهای ایمنی در فرایند عمل و در طول زمان را فراهم میکند
واژههای کلیدی: ارزیابی ریسک، آنالیز حالات و اثرات شکست، سیستمهای نرم، ایمنی و پیشگیری از حوادث، مسیر دوچرخهسواری، تحرک پایدار
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
