آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
مقالات در حال انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و فناوری پردیس
چکیده: (14 مشاهده)
زمینه و هدف: آسیبپذیری کلانشهر تهران در برابر زلزله، به ویژه در مجتمعهای مسکونی بلندمرتبه و متراکم مانند منطقه ۲۲، نیازمند بازنگری در الگوهای سنتی مدیریت بحران است. ناتوانی سیستمهای امدادرسان بیرونی در ساعات اولیه بحران، ضرورت ایجاد راهکارهای خودامداد و پناهگیری در مقیاس خود ساختمان را آشکار میسازد. این پژوهش با هدف طراحی فضای پشتیبان برای مجتمعهای مسکونی در زلزله احتمالی شهر تهران در نظر دارد تا با تبیین و اعتبارسنجی یک چارچوب طراحی کارآمد، تابآور و چندمنظوره برای فضای پشتیبان در مجتمعهای مسکونی بلندمرتبه، به عنوان یک «هسته تابآوری» محلی، بقا و ایمنی ساکنان را در شرایط بحرانی تضمین کند.
روش: این پژوهش با رویکردی ترکیبی (کمی-کیفی) و ماهیت توصیفی-تحلیلی، منطقه ۲۲ تهران و «مجتمع مسکونی ونوس» را به عنوان نمونه موردی بررسی کرده است. دادهها از طریق پرسشنامه از ۳۰ متخصص گردآوری شد. برای تحلیل دادهها از روش دلفی جهت اعتبارسنجی معیارها، و از آزمونهای همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) در نرمافزار SPSS استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که چارچوب طراحی باید بر چهار بعد اصلی استوار باشد: تابآوری کالبدی، عملکردی، اجتماعی و انعطافپذیری. تمامی ۱۶ شاخص پیشنهادی در فرآیند دلفی تأیید شدند. مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) رابطه مثبت و معنادار این ابعاد را با افزایش تابآوری کل (RMSEA=0.001) تأیید کرد. آزمون همبستگی پیرسون جهت اولویتبندی، نشان داد که از دیدگاه متخصصان، انعطافپذیری (r=0.731) و تابآوری عملکردی (r=0.722) بیشترین تأثیر را در موفقیت طرح دارند.
نتایج: این پژوهش نتیجه میگیرد که راهکار مؤثر، گذار از مفهوم «پناهگاه بحران» به «هسته تابآوری چندمنظوره» است. این فضا باید از طریق کاربری روزمره (مانند سالن ورزش یا اجتماعات) در زندگی ساکنین ادغام شود تا توجیه اقتصادی و پذیرش اجتماعی داشته باشد. چارچوب طراحی اعتبارسنجیشده و راهکارهای معماری عملی ارائهشده در این تحقیق، ابزاری کارآمد برای تبدیل مجتمعهای مسکونی آسیبپذیر به جوامع خودکفا و تابآور در برابر زلزله فراهم میآورد.
روش: این پژوهش با رویکردی ترکیبی (کمی-کیفی) و ماهیت توصیفی-تحلیلی، منطقه ۲۲ تهران و «مجتمع مسکونی ونوس» را به عنوان نمونه موردی بررسی کرده است. دادهها از طریق پرسشنامه از ۳۰ متخصص گردآوری شد. برای تحلیل دادهها از روش دلفی جهت اعتبارسنجی معیارها، و از آزمونهای همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) در نرمافزار SPSS استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که چارچوب طراحی باید بر چهار بعد اصلی استوار باشد: تابآوری کالبدی، عملکردی، اجتماعی و انعطافپذیری. تمامی ۱۶ شاخص پیشنهادی در فرآیند دلفی تأیید شدند. مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) رابطه مثبت و معنادار این ابعاد را با افزایش تابآوری کل (RMSEA=0.001) تأیید کرد. آزمون همبستگی پیرسون جهت اولویتبندی، نشان داد که از دیدگاه متخصصان، انعطافپذیری (r=0.731) و تابآوری عملکردی (r=0.722) بیشترین تأثیر را در موفقیت طرح دارند.
نتایج: این پژوهش نتیجه میگیرد که راهکار مؤثر، گذار از مفهوم «پناهگاه بحران» به «هسته تابآوری چندمنظوره» است. این فضا باید از طریق کاربری روزمره (مانند سالن ورزش یا اجتماعات) در زندگی ساکنین ادغام شود تا توجیه اقتصادی و پذیرش اجتماعی داشته باشد. چارچوب طراحی اعتبارسنجیشده و راهکارهای معماری عملی ارائهشده در این تحقیق، ابزاری کارآمد برای تبدیل مجتمعهای مسکونی آسیبپذیر به جوامع خودکفا و تابآور در برابر زلزله فراهم میآورد.
واژههای کلیدی: فضای پشتیبان، مجتمعهای مسکونی، زلزله تهران، تاب آوری، مدیریت بحران، مجتمع ونوس، تهران.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
