زمینه و هدف تأکید بر ایجاد زیرساخت‌های تاب‌آور، به‌دلیل تأثیر فزاینده مخاطرات بر جامعه، امری ضروری است. مطالعات و اقدامات شرکت‌های آب و فاضلاب نقش اساسی در تقویت تاب‌آوری زیرساخت‌ها ایفا می‌کنند. بااین‌حال، بهبود این شرایط با چالش‌هایی مانند اولویت‌های رقابتی و محدودیت منابع مواجه است. هدف این پژوهش ارائه روشی پویا برای رتبه‌بندی راهکارهای بهینه، تعیین سطح واقعی راهکارهای مختلف تاب‌آورساز و کمک به تخصیص صحیح منابع براساس اولویت‌های تعیین‌شده جهت تداوم کارکرد سیستم آب‌رسانی است.
روش در این مقاله، چارچوبی برای تعیین و اولویت‌بندی راهکارهای بهینه ارتقای تاب‌آوری شبکه توزیع آب شهر بابل ارائه شده است. این چارچوب شش دسته تهدید شامل سیل، زلزله، فرسودگی و غیره را در دو دسته دارایی مخزن و خطوط لوله بررسی می‌کند. روش کار شامل تحلیل رابطه خاکستری، نمره‌دهی خبرگان براساس مؤلفه‌های برگرفته از مدل ERASMUS، استفاده از روش بهترین–بدترین، و همچنین شناسایی نقاط ضعف شبکه براساس بازدید میدانی است. ازنظر روش‌شناسی، پژوهش کاربردی بوده و گردآوری اطلاعات از طریق منابع کتابخانه‌ای و مصاحبه انجام شده است.
یافته ها نتایج نشان می‌دهد از میان ۶۳ راهکار پیشنهادی برای ارتقای تاب‌آوری زون گلوگاهی، پس از تحلیل و با درنظر گرفتن مؤلفه‌های تصمیم‌گیری زمان (ضریب اهمیت 22/0)، هزینه (07/0) و عملکرد (71/0)، چهار راهکار به‌عنوان گزینه‌های با بالاترین اولویت و اهمیت بسیار زیاد برای این شبکه تعیین شدند.
نتیجه گیری زون گلوگاهی نیازمند توجه ویژه و اجرای راهکارهای منتخب اولویت‌دار است تا احتمال آسیب‌پذیری کاهش یابد، میزان تاب‌آوری افزایش پیدا کند و درنهایت تداوم کارکرد شبکه در برابر مخاطرات تضمین شود.