زمینه و هدف: حوادث هسته‌ای می‌توانند عواقب چشمگیری در حوزه‌های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی ایجاد کنند که شامل آسیب به سلامت عمومی، تخریب زیرساخت‌ها و اختلال در فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی می‌باشد. از این رو، شناسایی و ارزیابی مناطق مستعد خطر هسته‌ای ضروری است.
روش: این پژوهش با هدف رتبه‌بندی 10 استان کشور از نظر شدت خطر هسته‌ای با استفاده از روش تصمیم‌گیری چند معیاره ARAS انجام شد. معیارهای مورد بررسی شامل جمعیت، وجود تأسیسات هسته‌ای، شرایط اقتصادی (صنایع مادر و واحدهای صنفی)، زیرساخت‌های شهری (حمل‌ونقل هوایی) و زیرساخت‌های نظامی (پایگاه شکاری) بوده و داده‌های مربوط به آن‌ها از منابع معتبر ملی استخراج گردید تا نتایج به حداکثر دقت برسد.
یافته ها: یافته‌ها نشان می‌دهند که استان‌های اصفهان و تهران به ترتیب در رتبه‌های اول و دوم قرار دارند و خطر سوانح هسته‌ای در این دو استان بالاتر از سایرین است. همچنین، استان‌های خوزستان، بوشهر، مرکزی، خراسان رضوی، قم، آذربایجان شرقی، سیستان و بلوچستان و هرمزگان نیز به ترتیب در جایگاه‌های سوم تا دهم قرار گرفته‌اند.
نتیجه گیری: این یافته‌ها می‌توانند به عنوان مبنایی برای برنامه‌ریزی و اتخاذ تدابیر پیشگیرانه در برابر حوادث هسته‌ای در استان‌های در معرض خطر مورد استفاده قرار گیرند.  از جنبه های نو این پژوهش می توان به کاربرد روش های MCDM در بررسی حوادث هسته به خصوص در ایران اشاره کرد.