زمینه و هدف بروز حوادث و سوانح در جهان پیامدها و مشکلات سلامتی، اقتصادی و اجتماعی برای مردم و دولت‌ها برجای می‌گذارد و نیازمند مدیریت و برنامه‌ریزی دقیق است. سیاست‌های پیشگیری و کاهش خطرات ناشی از سوانح طبیعی و حوادث غیرمترقبه در سال 1384 در کشور تدوین و ابلاغ شد. با گذشت نزدیک به 2 دهه از ابلاغ این سیاست‌ها، مدیریت سوانح و حوادث در کشور با نقص‌هایی روبه‌روست. این مطالعه با هدف بررسی و شناسایی چالش‌های اجرایی سیاست‌های مدیریت بحران و ارائه پیشنهادات برای بهبود آن انجام‌ شده است. 
روش این مطالعه به‌صورت پژوهش کیفی با استفاده از مصاحبه‌ نیمه‌ساختاریافته هدفمند با 32 نفر از مدیران سازمان‌ها و نهادهای مختلف انجام شد و تا مرحله اشباع ادامه یافت. برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل محتوای قراردادی گرانهیم و لاندمن و جهت مدیریت داده‌ها از نرم‌افزار MAXQDA استفاده شد. برای اطمینان از صحت و پایایی داده‌ها، از معیارهای لینکلن و گوبا بهره گرفته شد.
یافته ها 36 چالش فرعی در مدیریت بحران کشور شناسایی شدند که به 5 دسته چالش اصلی (شکاف در سیاست‌گذاری، ضعف در جاری‌سازی سیاست‌ها، محدودیت منابع مالی، نقص در هماهنگی و مدیریت اطلاعات، نگرش ناکارآمد در سطح تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیر) تقسیم‌بندی شدند. فقدان سیستم منسجم، جامع و آینده‌نگرانه سیاست‌ها، عدم وجود نقشه راه جامع و برنامه‌ریزی جهت پیشبرد سیاست‌ها، شفاف نبودن اختیارات و مسئولیت سازمان‌ها، عدم تخصیص اولویت بودجه‌ای برای برنامه‌های بحران، ضعف در ایفای نقش هماهنگی سازمان مدیریت بحران و ضعف در نظام پایش و ارزشیابی سازمان‌ها از اهم چالش‌های فرعی بودند. 
نتیجه گیری اجرای برنامه‌های مدیریت بحران در کشور در سطوح سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و اجرا با چالش‌ها و مشکلاتی در سازمان‌ها همراه است. توجه به اصول سیاست‌گذاری در بازنگری سیاست‌ها، اصلاح ساختار، قوانین و دستورالعمل‌های کشوری و فرایندها در برنامه‌های سازمان مدیریت بحران کشور می‌تواند منجر به ارتقای آمادگی کشور و مدیریت صحیح در زمان بروز حوادث و بلایا شود.